Πίσω στο DIGI1.gr
Κατηγορία: Blog
Τι συμβαίνει με την αγορά και τις «λέαινες»;
Από antony@digerati.gr Σάββατο 31/05/2014
Blog index hp ceo meg whitman visits 008

Το δηλώνω και το προσυπογράφω (αν θέλετε, μπορώ να φτάσω ακόμα και σε επίπεδο υπεύθυνης δήλωσης!) πως είμαι ένθερμος οπαδός της ισότητας των δυο φύλων, δεν διακατέχομαι από αρνητικά αισθήματα προς τις γυναικείες ικανότητες και δυνατότητες (το αντίθετο, μάλιστα...) και πιστεύω ακράδαντα πως το «ασθενές» (διαγράφεται μία λέξη) φύλο έχει τον τρόπο του να τα καταφέρνει, όταν καταλαμβάνει ηγετικές θέσεις και ιδιαίτερα σε μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Πώς, όμως, να αντισταθώ στον πειρασμό να γράψω κάτι –όχι καλό, βέβαια...- για τις επιδόσεις τριών «μεγάλων κυριών» του χώρου των Τεχνολογιών Πληροφορικής & Επικοινωνιών, οι οποίες διοικούν πασίγνωστες και κορυφαίες σ’ αυτή την αγορά επιχειρήσεις, που –σαν να έσπασε ο διάβολος το ποδάρι του- μέσα σε μια εβδομάδα, τα έκαναν και οι τρεις... ρόιδο! Μ’ άλλα λόγια, δεν επέδειξαν καμία πρωτοτυπία ούτε επιστράτευσαν τις δημιουργικές τους ικανότητες, μόλις δυσκόλεψαν τα πράγματα, αλλά αντίθετα κατέφυγαν είτε σε μαζικές απολύσεις είτε σε λάθος (κατά κοινή ομολογία των αναλυτών) στρατηγικές κινήσεις. Εμ, τέτοια μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς! Πού είναι η διαφορετική σκέψη και η ευελιξία; Πού είναι η ανταπόκριση στα μηνύματα των καιρών και τις τάσεις της αγοράς;

Πάρτε για παράδειγμα, την Τζίνι Ρομέτι, τη CEO της ΙΒΜ που είχε επισκεφτεί και μιλήσει με τον πρωθυπουργό μας περί big data centre στην Αθήνα και όχι μόνο, πριν από κάμποσες εβδομάδες! Όπως σημειώνει σε μακροσκελέστατη και εμπεριστατωμένη ανάλυσή του το Business Week, η «μεγάλη μπλε» μάλλον έχει χάσει επεισόδια στον αγώνα να διατηρήσει τα μερίδιά της στην αγορά, δίνοντας προτεραιότητα στη διασφάλιση τιμής άνω των 20 δολαρίων για τη μετοχή της.

Κατά το καλό περιοδικό, το μεγάλο πρόβλημα της εταιρίας είναι ότι δεν έχει καταφέρει ακόμα να προσαρμοστεί στην εποχή του cloud, προσφέροντας ανάλογες προτάσεις στους εν δυνάμει πελάτες της, τις μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις που προτιμούν να νοικιάσουν φτηνά και γρήγορα συγκεκριμένες τεχνολογικές λύσεις για τις εκάστοτε ανάγκες τους, αντί να επενδύουν σε πανάκριβα και πολύπλοκα συστήματα. Η ΙΒΜ δεν δείχνει «να το έχει» ακόμα, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την απώλεια –πριν από δυο χρόνια- ενός πολύ μεγάλου και σημασιολογικά δυνατού συμβολαίου, ύψους 600 εκατ. δολαρίων και διάρκειας 10 χρόνων, με αντικείμενο τη μετάβαση της CIA σε τεχνολογίες cloud. Το συμβόλαιο το κέρδισε τελικά η Amazon, παρότι είχε προσφέρει αρκετά υψηλότερη τιμή, προκαλώντας την άμεση υποβολή ένστασης εκ μέρους της ΙΒΜ. Ο αντίλογος της CIA ήταν πως η πρόταση της σταθερής επί πολλές δεκαετίες αναδόχου της, ήταν «άνευρη» και του ομοσπονδιακού δικαστή πως «με δεδομένη τη γενικότερη κατωτερότητα της πρότασής της, η ΙΒΜ δεν είχε καμια πιθανότητα να κερδίσει αυτό το συμβόλαιο»...

Βέβαια, τα παθήματα γίνονται μαθήματα και η «μεγάλη μπλε» κάνει πλέον ό,τι μπορεί για να το «πάρει αλλιώς», κάτι που δεν περνάει απαρατήρητο. Άλλωστε, και η ίδια η Τζίνι Ρομέτι τόνισε πριν από λίγους μήνες, μιλώντας στο MWC της Βαρκελώνης, ότι «ο ρυθμός των αλλαγών είναι σήμερα πολύ ταχύτερος απ’ ό,τι παλιά, επομένως υπάρχουν πολύ περισσότεροι λόγοι για να προωθήσεις καινούρια πράγματα». Όμως, είναι απολύτως ενδεικτικό το γεγονός ότι από τότε που ανέλαβε την ηγεσία της εταιρίας η κ. Ρομέτι, τα έσοδα της ΙΒΜ μειώνονται σταθερά, για οκτώ ήδη συναπτά τρίμηνα, όταν η υπόλοιπη αγορά σχεδόν στο σύνολό της τα πηγαίνει πολύ καλύτερα!

Στο «σχεδόν» βάλτε, πάντως, και την HP, που πριν από λίγες ημέρες ανακοίνωσε νέο κύμα απολύσεων (11000 - 16000 άτομα, αυτή τη φορά), που έρχονται να προστεθούν στις 34000 άτομα, που είχαν αναγγελθεί πέρυσι! Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της εταιρίας, από τις νέες απολύσεις (που θα «πλήξουν» όλες τις μονάδες της, ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής) θα εξοικονομηθεί άλλο 1 δις δολάρια, το οποίο θα προστεθεί στα 3,5-4 δις που είχαν προβλεφθεί για τις παλαιότερες.

Προσπαθώντας να δικαιολογήσει το νέο «λεπίδι», η CEO Μεγκ Γουίτμαν, τόνισε πως «σε καμία εταιρία δεν αρέσει να μειώνει το εργατικό δυναικό της και αναγνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι αυτό για τους εργαζομένους. Νομίζω, όμως, πως όλοι κατανοούν την καμπή στην οποία βρισκόμαστε...»

Καμπή ή όχι, η ΗΡ δεν είναι η μόνη μεγάλη και γνωστή εταιρία στο χώρο των ΤΠΕ που αντιμετωπίζει δυσκολίες: Η γνωστή και με εξαιρεταία Yahoo!, που επίσης διοικείται από μια άλλη «λέαινα» της αγοράς, τη Μαρίσα Μάγιερ, προσπαθεί (μάλλον μάταια, καταπώς φαίνεται) να καθιερώσει τη δική της μηχανή αναζήτησης ως default search για τον Safari browser που χρησιμοποιεί η Apple, στα iPhone και iPad. Όμως τα προβλήματα περισσεύουν, με σημαντικότερη πρόκληση ότι δεν διαθέτει ούτε χρησιμοποιεί δική της, σύγχρονη τεχνολογία (εκτός από κάποιες εξειδικευμένες λύσεις σε συγκεκριμένες περιοχές) και βασίζεται κυρίως στο Bing της Microsoft, αξιοποιώντας παλιότερες συμφωνίες της με το Ρέντμοντ... Μάλιστα, κάποια αξιόλογα στελέχη της από τις παλιές, καλές εποχές “την έχουν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια” προς τη Google και το Bing!

Κι απ’ ό,τι φαίνεται, η Yahoo! δεν έχει καμιά ιδιαίτερη διάθεση για έρευνα πάνω σ’ αυτόν τον τομέα, αλλά μάλλον προσπαθεί να βολευτεί με όσα έχει. Για πόσο, όμως, θα είναι αρκετά αυτά; Βαρομετρικό χαμηλό μού μυρίζει κι από εκεί...

Γιάννης Ριζόπουλος

ΥΓ. Καθώς έκλεινα τούτο το σχόλιο και το διάβαζα για τελευταία φορά, πριν πατήσω το send, «έσκασε» η είδηση πως και η Siemens απολύει 11600 εργαζομένους της, επικαλούμενη τις δύσκολες συνθήκες της αγοράς, τα προβλήματα λόγω της κρίσης κι άλλα παρόμοια, τα οποία την υποχρεώνουν να προχωρήσει σε γενναία αναδιάρθρωση των δομών της. Κι ήρθε η καρδιά μου στη θέση της, γιατί αυτή την εταιρία τη διοικεί –για την ώρα, τουλάχιστον, αν και ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται- ένας άνδρας, ο Τζόε Κέσερ... 

Κάτω από: Blog
Πόσο αντικειμενικοί είμαστε για το Internet των Αντικειμένων;
Από antony@digerati.gr Σάββατο 24/05/2014
Blog index smart

Πολύς ήταν και παραμένει ο θόρυβος για το Internet των Αντικειμένων, που όλοι λένε (κι ο «παλιός» πολύ θα ήθελε να πιστέψει) ότι θα φέρει επανάσταση στη ζωή μας και θα αλλάξει μέσα στα επόμενα χρόνια σχεδόν τα πάντα στην καθημερινότητά μας. Αυτό, όμως, αν δεχτούμε πως όντως έτσι θα γίνει, άραγε θα είναι προς καλού ή προς κακού; Μ’ άλλα λόγια, από τη διασύνδεση όλων αυτών των εκατομμυρίων για να μην πούμε δισεκατομμυρίων συσκευών και αισθητήρων στο σπίτι και τη δουλειά μας, από κουζίνες και ψυγεία ως θερμοστάτες (εγώ σκέφτομαι αυτομάτως το Nest, για το οποίο διάβασα πολλά και ενδιαφέροντα τελευταία, εσείς;) και τοστιέρες, εμείς ως πολίτες και ως άνθρωποι θα ωφεληθούμε ή απλώς θα βάλουμε κι άλλον μπελά στο κεφάλι μας;

Μπα... κλονιζόμαστε, τώρα; Μα, εσύ έγραφες καλά λόγια, πριν – μπορεί να σκεφτείτε και με το δίκιο σας. Όντως, καλά λόγια έγραφα, εντυπωσιασμένος κι εγώ από τις πάμπολλες δυνατότητες κι από τους νέους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η επανάσταση βρίσκεται επί θύραις κι ακόμα πιο μέσα, αν κρίνουμε από αυτά που διαβάζουμε καθημερινά. Όμως, μήπως όλες οι επαναστάσεις είναι προς καλού; Πώς να μην κλονίζομαι, λοιπόν, όταν διαβάζω στο έγκυρο Wired, για παράδειγμα, πως τα καλύτερα μυαλά στο χώρο της Τεχνολογίας όχι μόνο δεν είναι ευχαριστημένα με ό,τι συμβαίνει στο χώρο του Internet των Αντικειμένων, αλλά ανησυχούν κιόλας με αυτές τις εξελίξεις θεωρώντας ότι επηρεάζουν αρνητικά πλήθος θεμάτων, από την ασφάλεια και το προσωπικό απόρρητο του καθενός ως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την κοινωνική ανισότητα!

Αυτό είναι, τουλάχιστον, το αποτέλεσμα της έρευνας που διεξήγαγε και φέτος, όπως έκανε τα εννιά προηγούμενα χρόνια, το Pew Research Centre ρωτώντας τα πιο γνωστά (πάνω από 1600 άτομα) «μυαλά» της τεχνολογίας, σχετικά με το μέλλον του Διαδικτύου. Αντίθετα με την αισιοδοξία που επικρατούσε τις προηγούμενες χρονιές, φέτος τα πράγματα ήταν πιο «γκρίζα»... Και -ναι, σωστά το καταλάβατε- η ανησυχία τους φέτος είχε να κάνει και με το Internet των Αντικειμένων! Δεν αμφισβητούν ότι οι υπολογιστές θα γίνουν πιο φιλικοί προς τους χρήστες, υπακούοντας στη φωνή και τις χειρονομίες τους, πλήθος συσκευές θα μας βοηθούν στον έλεγχο της υγείας μας, ειδικοί αισθητήρες θα μας προειδοποιούν για επικίνδυνες μολύνσεις στο περιβάλλον και βελτιωμένες διαδικασίες θα συμβάλλουν στον περιορισμό των απορριμάτων. Όμως, με τι κόστος θα γίνουν όλα αυτά;

Οι περισσότεροι από τους ειδικούς πιστεύουν ότι ο «κατιμάς» θα ξεκινάει από την ασφάλεια ή, πιο σωστά, από την ανασφάλεια που θα συνοδεύει όλα αυτά τα νέα συστήματα. Οι απανταχού της Γης χάκερς έχουν ήδη αναλάβει δράση κι όλα δείχνουν ότι είμαστε μόλις στην αρχή... Άσε που, με όλο αυτό το δικτυωμένο σύμπαν γύρω μας, ίσως να μην είναι μακριά ο καιρός που τα «κρασαρίσματα» από τις μηχανές θα περάσουν στην ίδια μας τη ζωή κι άντε μετά να την «επισκευάσεις»!

Άλλοι λένε πως η επίδρασή τους θα είναι απάνθρωπη, ειδικά στο χώρο εργασίας – διαβάσαμε ήδη για τις πρώτες απόπειρες παρακολούθησης των εργαζομένων μέσω των φορετών συσκευών που είναι υποχρεωμένοι να φέρουν μαζί τους, άρα αντίο ιδιωτικότητα, καλώς όρισες εντατικοποίηση και πάει λέγοντας... Κάποιοι λένε από τώρα πως ως το 2025 η ψυχή μας θα έχει πουληθεί στο Internet των Αντικειμένων... Κάποιοι άλλοι, βέβαια, λένε πως πρέπει να αντιδράσουμε, να μη συνδέσουμε τα πάντα στο Διαδίκτυο, να προστατέψουμε τα προσωπικά μας δεδομένα από τις (κακές) διαθέσεις των εταιριών – άντε, όμως, να το πεις αυτό στον HR manager όταν είσαι άνεργος και σου προσφέρουν μεν δουλειά, αλλά μονάχα με τέτοιους όρους... Υπάρχει, δε, και τρίτη κατηγορία που διασκεδάζει τους φόβους της, υποστηρίζοντας ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα το επικίνδυνο...

Για επικίνδυνο δεν ξέρω, αλλά κάτι επωφελές για μερικούς σίγουρα θα γίνει: η γνωστή και μη εξαιρεταία Google (που, μάλιστα, αγόρασε πριν από λίγους μήνες και τη Nest, αντί 3,2 δις. δολαρίων) αποκάλυψε πριν από λίγες ημέρες, στο πλαίσιο μιας τυπικής αλληλογραφίας της με την αμερικανική Επιτροπή Χρηματαγοράς πως το όραμά της για τον δικτυωμένο κόσμο που λέγαμε παραπάνω, περιλαμβάνει προφανώς και διαφημίσεις! Πού; Παντού! Στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων μας, στις προσόψεις των ψυγείων, ακόμα και στα ρολόγια μας... ξέρετε, τώρα, αυτά τα καινούρια που μετράνε σφυγμούς, πιέσεις, σάκχαρα, αδρεναλίνες και –εντελώς παρεπιμπτόντως- δείχνουν και την ώρα, αν εκείνη τη στιγμή δεν γίνεται λήψη e-mail! Α, ξεχάσαμε και την προβολή διαφημίσεων στα γυαλιά – αν είναι Google Glasses, φυσικά! Γιατί αυτό; Μα, για να μπορούμε να απολαμβάνουμε δωρεάν κάποιες από τις υπηρεσίες τις οποίες έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια να μην πληρώνουμε ή για να κερδίζουμε εκπτωσούλες εδώ κι εκεί. «Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό», που έλεγε με νόημα κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου!

Πάντως, κάποιοι άλλοι στηρίζουν στο Internet των Αντικειμένων και στο οικοσύστημα που συμβολικά ονομάζουμε Μ2Μ (Machine to Machine) όλες τις ελπίδες τους για την ανάκαμψη που καιρό περιμένουν, αλλά δεν έρχεται... Η πάλαι ποτέ «βασίλισσα» των επιχειρηματικών κινητών τηλεφώνων Blackberry (που ταλαντεύεται σήμερα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας) εναποθέτει στο M2M πλέον τις ελπίδες της για να ξεκινήσει ένα νέο κύκλο ζωής (και επιτυχιών, όπως διαβεβαιώνει...) αρκεί να πετύχει το Project Ion, που έστησε με ευγενή και στρατηγικό στόχο τη διαχείριση των διασυνδεδεμένων συσκευών!

Είπαμε... η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
Αληθινή νίκη ή «Πύρρειος», τo δικαίωμα στη λήθη;
Από antony@digerati.gr Σάββατο 17/05/2014
Blog index google logo

Πολύς ήταν ο θόρυβος τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, την Τρίτη 13 Μαΐου, με την οποία υποχρεώνεται η γνωστή και μη εξαιρεταία Google, η μεγαλύτερη και κατά κόρον χρησιμοποιούμενη καθημερινά απ’ όλους μας μηχανή αναζήτησης στο Διαδίκτυο, να διαγράφει και να μην εμφανίζει στο εξής πληροφορίες που αφορούν σε συγκεκριμένα άτομα, αν υπάρχει σχετικό αίτημα προς τούτο και αν πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις.

Κι εδώ είναι που βρίσκει την καλύτερη εφαρμογή της η γνωστή ρήση «άνοιξε ο ασκός του Αιόλου»... Σωστή ή λανθασμένη (περισσότερα γι’ αυτό στη συνέχεια), με το που έγινε γνωστή η απόφαση και συνειδητοποίησαν οι κάθε λογής ενδιαφερόμενοι τι δυνατότητες τους δίνει (καθώς η εφαρμογή της είναι υποχρεωτική, με την επιβολή σημαντικών προστίμων στη Google, σε αντίθετη περίπτωση) ξεκίνησε το πανηγύρι: κάθε πικραμένος έσπευσε αμέσως να υποβάλει αίτημα διαγραφής των «αμαρτημάτων» του από τις ψηφιακές «δέλτους» της μηχανής αναζήτησης, με πρώτους –όπως μετέδωσαν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- έναν πολιτικό που δεν θέλει η προσπάθεια για επανεκλογή του να εμποδιστεί από μαρτυρίες περί της παλαιότερης πολιτείας του, έναν καταδικασμένο παιδόφιλο που επιθυμεί (κι αυτός για ευνόητους λόγους) να σβηστεί κάθε αναφορά στο ένοχο παρελθόν του κι έναν γιατρό που ενοχλείται από τα κακά σχόλια τα οποία έκαναν εις βάρος του οργισμένοι πελάτες στο Διαδίκτυο και ζητάει την άμεση διαγραφή τους...

Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες η Google θα κατακλυστεί από ένα «τσουνάμι» τέτοιων αιτημάτων με δικαιολογία (ή πρόφαση) το δικαίωμα στη λήθη. Όπως είναι, επίσης, βέβαιο ότι θα συνεχιστούν οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των υπέρμαχων και των πολέμιων αυτής της απόφασης, η οποία ξεκίνησε με τις αγαθότερες των προθέσεων: ένας Ισπανός πολίτης κατέφυγε στο Δικαστήριο, ζητώντας του να επιβάλει στη Google τη διαγραφή μιας είδησης από τοπική εφημερίδα (που, μάλιστα,  ανέβηκε στο Διαδίκτυο πολλά χρόνια μετά τη δημοσίευση, όταν ψηφιοποιήθηκε το περιεχόμενό της), σύμφωνα με την οποία βγήκε σε δημοπρασία (η οποία είχε ευτυχή κατάληξη, τελικά) το σπίτι του, επειδή χρωστούσε το 1998 στο... ΙΚΑ της Καταλωνίας! Το Δικαστήριο τον δικαίωσε, αναγνωρίζοντας ότι θίγεται το προσωπικό του απόρρητο και ζήτησε από την αμερικανική εταιρία εφεξής να διαγράφει από τα αρχεία της, όταν δέχεται σχετικό αίτημα από πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μιλάμε για 500 εκατομμύρια ανθρώπους, τώρα...), κάθε πληροφορία η οποία κρίνεται «ανεπαρκής, άσχετη ή μη ισχύουσα πλέον» ("inadequate, irrelevant or no longer relevant", η αρχική διατύπωση στα αγγλικά), όσον αφορά στον αιτούντα, απειλώντας την με επιβολή σημαντικών προστίμων αν δεν συμμορφωθεί!

Το πρακτικό σκέλος αυτού του «δικαιώματος στη λήθη» είναι ένας πραγματικός πονοκέφαλος όχι μόνο για τη Google, που βρίσκεται στο επίκεντρο του κυκλώνα κι έχει βάλει τους δικηγόρους της να τρέχουν πανικόβλητοι! Οι άλλες εταιρίες μηχανών αναζήτησης, η Wikipedia, ακόμα και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία δεν βρίσκονται στο απυρόβλητο... Ποιός θα υποδεχτεί τον κατακλυσμό των αιτημάτων σε κάθε χώρα - μέλος, ποιά στρατιά νομικών θα κρίνει αν οι ισχυρισμοί των αιτούντων περί «ανεπαρκούς, άσχετης ή μη ισχύουσας πλέον» πληροφορίας είναι αληθινοί, ποιός και με ποιό τρόπο θα τους ενημερώσει ότι το αίτημά τους απορρίπτεται (αν συμβαίνει κάτι τέτοιο) και ποιός θα ασχοληθεί με τις εφέσεις και τις προσφυγές που σίγουρα θα ακολουθήσουν;

Με δυο λόγια... κόλαση! Ο πρόεδρος της Google, Έρικ Σμιντ, έσπευσε αμέσως (τι άλλο να έκανε;) να εκφράσει την απογοήτευσή του για την απόφαση, τονίζοντας ότι ως τώρα η εταιρία του κρατούσε μια ισορροπία ανάμεσα στο δικαίωμα στη γνώση και στο δικαίωμα στη λήθη, η οποία τώρα ανατρέπεται. Μαζί του είναι και ο ιδρυτής της Wikipedia, Τζίμι Γουέλς, δηλώνοντας (καθώς αυτή η απόφαση θίγει εν δυνάμει και τη δική του δουλειά) ότι «γυρίζουμε πίσω»... Η Βίβιαν Ρέντινγκ, όμως, αντιπρόεδρος της Επιτροπής και υπεύθυνη σε θέματα Δικαιοσύνης, τη χαρακτήρισε «καθαρή νίκη, για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων» προσθέτοντας ότι  «όσες επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη πρέπει να σέβονται τους νόμους της»...

Γιατί, κακά τα ψέμματα, πίσω από την απόφαση του Δικαστηρίου υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο, που προκύπτει ως «απόνερο» αυτής της υπόθεσης, όπως παρατηρεί ο Ρόρυ Κέλαν –Τζόουνς του BBC,  κι αυτό δεν είναι άλλο από τη διαφορά φιλοσοφίας –η οποία αναδεικνύεται πλέον σαφώς, με καταλύτη την τεχνολογία- ανάμεσα στον «παλιό» και στον «νέο» κόσμο, ανάμεσα στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες: οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η ελευθερία του λόγου είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και βρίσκεται υπεράνω όλων, όμως οι Ευρωπαίοι θέλουν ο κάθε πολίτης να ελέγχει, ως ένα βαθμό, τι ξέρει ο κόσμος γι’ αυτόν.

Άσε που όλο και γιγαντώνεται στην Ευρώπη η καχυποψία για το ρόλο τους και τον έλεγχο που ασκούν στη ζωή μας τα μεγάλα ονόματα του Διαδικτύου –κατά διαβολική συγκυρία, όλα αμερικανικές εταιρίες: Google, Facebook, Twitter κλπ- τα οποία διατηρούν μεν και εκθέτουν δημοσίως πλήθος προσωπικά μας δεδομένα, αλλά αρνούνται κάθε ευθύνη για το πώς τα διαχειρίζονται αν όχι οι ίδιοι, τουλάχιστον κάποιοι άλλοι...

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν δίκιο όσοι προειδοποιούν πως τέτοιου είδους περιορισμοί γενικώς δεν είναι προς καλού... Γιατί, όπως τονίζει ο Μαρκ Βάινστάιν σε σχόλιό του στη Huffington Post με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το δικαίωμα να ξαναγράψουμε την προσωπική μας ιστορία», «(η αμερικανική κοινωνία...) έχει οικοδομηθεί πάνω στην ελευθερία του λόγου, του Τύπου, της σκέψης, του ατόμου. Το ‘κουτί της Πανδώρας’ που ανοίγει αυτή η απόφαση, είναι μια μορφή λογοκρισίας η οποία θα μπορούσε να έχει σημαντική επίπτωση στην ικανότητά μας να ανακαλύψουμε την αλήθεια μέσω του Διαδικτύου». 

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
Τα ανοικτά δεδομένα ανοίγουν νέους δρόμους!
Από antony@digerati.gr Σάββατο 10/05/2014
Blog index open data

Λέτε να γίνει κάτι; Για τι πράγμα; Μα, για τα ανοικτά δεδομένα μιλάμε και τα πρώτα «εμπόδια» που έπεσαν, με στόχο την αξιοποίησή τους από το κοινωνικό σύνολο – αυτή ήταν η ευχάριστη έκπληξη που μας επεφύλασσε η ειδησεογραφία αυτής της εβδομάδας (για να είμαστε ακριβείς, η μια από τις δυο εκπλήξεις - η άλλη ήταν η υπογραφή, παρά τις πάμπολλες αντιξοότητες και κωλυσιεργίες, στις 6 Μαΐου, της συμμετοχής της Ελλάδας στον Μεγάλο Συνασπισμό για την Ψηφιακή Απασχόληση –Grand Coalition for Digital Jobs- της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ταυτόχρονα η υπογραφή Εθνικού Πρωτοκόλου Συνεργασίας του ΣΕΠΕ με πολλά υπουργεία και γραμματείες, ουσιαστικά μια Εθνική Συμμαχία για την Ψηφιακή Οικονομία), έκπληξη που όλοι ευχόμαστε να έχει και συνέχεια...

Γιατί, δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί, αλλά η παγκόσμια πλέον πρωτοβουλία για ανοικτά δημόσια δεδομένα είναι ένα από τα πιο «καυτά» θέματα τον τελευταίο καιρό στην αγορά των Τεχνολογιών Πληροφορικής & Επικοινωνιών. Και πώς να μην είναι, άλλωστε, αφού έχει και λογική και χρήμα... Λογική γιατί τα δημόσια δεδομένα (εκτός των κρατικών απορρήτων, φυσικά) έχουν δημιουργηθεί και συγκεντρωθεί με την οικονομική συνεισφορά όλων μας. Άρα σωστό και δίκαιο είναι να αξιοποιούνται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, είτε ως στοιχεία ανοικτά και ελεύθερα για όσους τα χρειάζονται, είτε ως «πρώτη ύλη» για νέες εφαρμογές, με στόχο πάλι τη δική μας εξυπηρέτηση.

Όσο για το χρήμα, κι αυτό θα έρθει με τη σειρά του, με αποδέκτη όσους αναλάβουν τη «μεταποίηση», αφού ο χρήστης μιας εφαρμογής είναι συνήθως κάτι περισσότερο από πρόθυμος να πληρώσει κατιτίς (για μικρότατα ποσά, μιλάμε) προκειμένου να εξυπηρετηθεί απλά και εύκολα από το σπίτι, το γραφείο ή ακόμα και το κινητό του, αντί να τρέχει, να προβληματίζεται και να χάνει χρόνο (που κι αυτός μεταφράζεται σε χρήμα, τελικά!)

Αυτός ο πολύ απλός συλλογισμός κρύβεται πίσω από την εκρηκτική ανάπτυξη που σημειώνεται στο συγκεκριμένο χώρο και η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την πραγματοποίηση του πρώτου Open Government Data Forum, στις 28 και 29 Απριλίου στο Αμπού Ντάμπι, με συνδιοργανωτές το Εμιράτο και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Καθόλου δεν ξαφνιάζει, λοιπόν, η προθυμία τόσων και τόσων κυβερνήσεων ανά τον κόσμο να αλλάξουν μια τακτική αιώνων και να δώσουν στους πολίτες τους πρόσβαση σε δημόσια δεδομένα που, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν προσφέρουν όπως είναι σήμερα, εκτός του να μαζεύουν σκόνη (τα χαρτιά) και στατικό ηλεκτρισμό (ο εξοπλισμός). Σύμμαχοι και συνοδοιπόροι τους σ’ αυτή τη νέα περίοδο, μεγάλοι πολυεθνικοί οργανισμοί, όπως το Open Government Partnership, το Open Data Institute, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο τομέας e-government του ΟΗΕ, που βοηθάνε στην ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και στην καθιέρωση κοινών προδιαγραφών, ώστε να υπάρχει κάποια μορφή διαλειτουργικότητας στις κοινές δράσεις.

Πιό πρόσφατη αναγγελία εκείνη της Γαλλίας, στις 24 Απριλίου, ότι προσχωρεί στο Open Government Partnership, ώστε μαζί με τις άλλες 64 χώρες-μέλη του... «να εργαστούν από κοινού προκειμένου να κάνουν τις κυβερνήσεις τους περισσότερο ανοικτές, να λογοδοτούν και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολιτών τους». Το Παρίσι είχε ανακοινώσει τη στρατηγική του στο χώρο του Open Data ήδη από τον Μάιο του 2011, ακολουθώντας χρονικά αντίστοιχες δράσεις της Ουάσιγκτον, έχοντας ως κεντρικούς άξονες την ελευθερία πρόσβασης στα δημόσια δεδομένα, τη χρήση ανοικτών προδιαγραφών, αλλά και τη δέσμευση χρήσης φορμών που προσφέρονται για ανάγνωση από μηχανές (machine-readable formats). Η τελευταία δέσμευση έχει καθοριστική σημασία για τη «μεταποίηση», που λέγαμε παραπάνω, καθώς αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, τα δεδομένα είναι ουσιαστικά άχρηστα και ο πλούτος των πληροφοριών που περιέχουν θα συνεχίσει να παραμένει ανεκμετάλλευτος.

Η ευχάριστη έκπληξη, από ελληνικής πλευράς, είχε τη μορφή ενός διαγωνισμού εκ μέρους του ίδιου του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης  με στόχο (άκουσον, άκουσον!) την αξιοποίηση «από επιστήμονες, ερευνητές, επιχειρηματίες, δημοσίους υπαλλήλους, φοιτητές, μαθητές... των διαθέσιμων ανοικτών δημόσιων δεδομένων για την ανάπτυξη νέων ψηφιακών εφαρμογών και υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας, συμβάλλοντας μ’ αυτό τον τρόπο στην παραγωγή και τη μεταφορά γνώσης».

Το Open Public Data Hackathon πραγματοποιήθηκε στα τέλη Απριλίου, με σύνθημα «Transforming Information into Business», και λίγες μέρες αργότερα (στις 30 Απριλίου, συγκεκριμένα) έγινε η βράβευση των τριών νικητών, παράλληλα με την ανακοίνωση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Ανοικτή Δημόσια Διοίκηση & Διακυβέρνηση, που υποβλήθηκε την ίδια ημέρα στο Open Government Partnership του OHE.

Σε ποιό βαθμό μας αγγίζουν όλα αυτά εμάς; Αν ισχύσουν, σε πολύ μεγάλο βαθμό: η επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου τονίζει ότι... «Σε συμβολικό επίπεδο, διαμορφώνεται ένα νέο ‘κοινωνικό συμβόλαιο’ ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, με βάση τις αρχές της διαφάνειας, της συμμετοχικότητας, της συνεργατικότητας, της λογοδοσίας, της αποτελεσματικότητας και της αποδοτικότητας»...

Too good to be true?

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
Αλλάζουν τα πράγματα στο Internet ή δεν αλλάζουν; Ιδού η απορία!
Από antony@digerati.gr Παρασκευή 02/05/2014
Blog index netmundial

Στα συνέδρια και μάλιστα στα διεθνή, που γίνονται με στόχο να σταθμιστεί η πρόοδος σε έναν τομέα, να βγουν κάποια συμπεράσματα (καλά τα πήγαμε εδώ – ας προσέξουμε λίγο περισσότερο εκεί – α, το τρίτο, ξεχάστε το, καθώς ξεπεράστηκε από τις εξελίξεις...) καλό είναι να αφήνεις να περάσουν πέντε–δέκα μέρες, πριν καταπιαστείς μαζί τους, για να «κάτσει η σκόνη», να προλάβουν να γίνουν σχόλια και αντισχόλια, να εκφραστούν οι θέσεις και οι αντιθέσεις, να καταλήξει το πράγμα κάπου, τέλος πάντων...

Ε, λοιπόν, σ’ ό,τι αφορά στο μεγάλο συνέδριο που έγινε στις 23 και 24 Απριλίου στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, με αντικείμενο τη μελλοντική διακυβέρνηση του Διαδικτύου, τέτοια κατάληξη δεν είχαμε. Γιατί, οι εμπλεκόμενοι έφτασαν βεβαίως μετά κόπου και βασάνων σε μια διακήρυξη, όπου όμως τα... «ναι μεν, αλλά» είναι πολλά! Θα μου πείτε, τώρα, εσένα τι σε κόφτει αν αυτοί τσακώνονται και δεν μπορούν να καταλήξουν σε κάτι; Με νοιάζει και με κόφτει και το ίδιο θα έπρεπε να κόφτει κι εσάς! Γιατί ο «αχυρώνας», για τη νομή του οποίου αυτοί τσακώνονται, δεν είναι καθόλου «ξένος», αλλά δικός μου και δικός σας: το Internet είναι ο «αχυρώνας» όλων μας και οποιαδήποτε απόφαση για το μέλλον του –είτε για καλό είτε για κακό- μας αφορά και με το παραπάνω, με δεδομένη τη διείσδυση αυτού του μέσου (της τελευταίας «ζώσας Δημοκρατίας», όπως έχει χαρακτηριστεί και όχι άδικα, αφού μέσω αυτού μπορεί να ακουστεί η φωνή του καθενός!) στην καθημερινότητά μας, στη δουλειά και στο σπίτι.

Ό,τι είπανε κι ό,τι κάνανε, λοιπόν, στο NetMundial (εύστοχος, αν και ποδοσφαιρικός ο τίτλος του – εκεί που έγινε, βέβαια, τι περιμένατε...) οι περίπου 1200 εκπρόσωποι φορέων, υπηρεσιών και αρχών από κοντά εκατό χώρες, μας αφορά και καλό είναι να ξέρουμε τι μας ετοιμάζουν. Το βασικό σχόλιο που προβάλλει ο Economist είναι πως «αν θέλουμε τα πράγματα να μείνουν όπως έχουν, πρέπει να τα αλλάξουμε!» Μ’ άλλα λόγια, αν θέλουμε το Internet να μείνει έτσι όπως το ξέρουμε σήμερα (ενιαίο, σχετικά ελεύθερο και ανοικτό σε όλους, δηλαδή) τότε επιβάλλεται να προχωρήσουμε σε αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο το διαχειριζόμαστε.

Τα προβλήματα δεν λείπουν, με πρώτο και καλύτερο τις αμερικανικές (και όχι μόνον) παρακολουθήσεις –αυτές, άλλωστε, ήταν η κύρια αφορμή για τη σύγκλιση του NetMundial από την πρόεδρο της Βραζιλίας, Βίλμα Ρουσέφ. Κι από κοντά, οι απειλές Γαλλίας και Γερμανίας για ένα «ευρωπαϊκό» Internet, που «μύριζαν» διάσπαση, αλλά και τα αυξανόμενα κρούσματα λογοκρισίας... Βέβαια, το αμερικανικό υπουργείο Εμπορίου ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα πως αποσύρεται από την εποπτεία του ICANN, του οργανισμού ονοματοδοσίας, που πάντα κηδεμόνευε από την εμφάνιση του μέσου, αλλά αρκεί αυτό; Όλοι συμφώνησαν πως το Internet είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να την αφήσουν μονάχα στις κυβερνήσεις. Ήταν χαρακτηριστικό το σχόλιο του Βιντ Σερφ, ενός από τους «μπαμπάδες» του Διαδικτύου, που φώναξε με πόνο ψυχής «Don’t screw it up!» Για να συνεχίσει δηλώνοντας πως το ICANN ως τώρα τα πήγε καλά, αφού το Διαδίκτυο μεγάλωσε κατά ένα εκατομμύριο φορές τα τελευταία 20 χρόνια – ας το αφήσουμε, λοιπόν, να συνεχίσει τη δουλειά του, χωρίς κηδεμόνα, αλλά και χωρίς εποπτεία από περίεργες επιτροπές ελεγχόμενες από αλλότρια συμφέροντα...

Η έκκλησή του (με την οποία συμφώνησαν κι άλλοι) εισακούστηκε ως ένα βαθμό – στο τελικό κείμενο, που όμως δεν είναι δεσμευτικό, εκφράζεται αυτή η ευχή, γίνεται λόγος για τα online ανθρώπινα δικαιώματα, περιλαμβάνεται ένας μάλλον ασαφής «οδικός χάρτης» για την επίλυση προβλημάτων, αλλά τίποτα πιο ουσιαστικό. Ειδικά στο φλέγον θέμα της ουδετερότητας του Διαδικτύου (net neutrality – ίδια μεταχείριση για όλους και όλα), όπου οι πάροχοι ζητούν διαφορετική τιμολόγηση ανάλογα με το περιεχόμενο, κανείς δεν έμεινε ικανοποιημένος, εκτός ίσως από την Ουάσιγκτον που διατήρησε τις θέσεις της και τα κεκτημένα των (μεγάλων!) αμερικανικών εταιριών, χωρίς να «φάει πολύ ξύλο» για όλα τα άλλα που της καταμαρτυρούν.

Καλομελέτα κι έρχεται, πάντως, καθώς οι καταναλωτικές οργανώσεις ετοιμάζονται να σηκώσουν τη σημαία της επανάστασης, μετά τις φήμες ότι το αμερικανικό FCC (η δική τους ΕΕΤΤ) ίσως επιτρέψει (παρά τις επίσημες διαψεύσεις και τις δεσμεύσεις περί προστασίας των καταναλωτών) μέσα στις επόμενες εβδομάδες στους παρόχους διαφοροποίηση τιμολογίων, ανάλογα με την ταχύτητα πρόσβασης κάτι που, φυσικά, επηρεάζει άμεσα το streaming περιεχομένου από τους χρήστες... Δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι, αν ισχύσει μια τέτοια διάκριση, θα ρίξει μπόλικο «νερό στο μύλο» της πειρατείας, καθώς οι χρήστες θα στραφούν σ’ αυτήν προκειμένου να συνεχίσουν να απολαμβάνουν το επιθυμητό περιεχόμενο, χωρίς δυσβάσταχτες χρεώσεις. Σήμερα, πιστεύεται ότι τουλάχιστον το 11% της κίνησης στο Διαδίκτυο αφορά σε παράνομο περιεχόμενο...

Εμείς, πάντως, ως Ευρωπαίοι και ως άνθρωποι δηλώνουμε ικανοποιημένοι με τις εξελίξεις στο NetMundial του Σάο Πάολο και θεωρούμε ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο, όπως τόνισε η αντιπρόεδρος της Κομισιόν και Επίτροπος για την Ψηφιακή Ατζέντα, Νέλι Κρους. Προσθέτοντας ότι οι Ευρωπαίοι εμπλεκόμενοι «θα εργαστούν τους επόμενους μήνες πάνω σε συστάσεις, δεσμεύσεις και προτάσεις, συνεισφέροντας στις μεταρρυθμίσεις πάνω στις οποίες θα στηριχτεί η διακυβέρνηση του Διαδικτύου».

Για να το παρακολουθούμε το θέμα, για να το παρακολουθούμε...

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
Η εποχή των ρομπότ ίσως να μην είναι πολύ μακριά...
Από antony@digerati.gr Σάββατο 26/04/2014
Blog index robot 1

Όταν, πριν από κάμποσα χρόνια, είχα ξεκινήσει να κάνω ένα μικρό ντοκιμαντέρ σχετικά με τις πολλές και διάφορες χρήσεις των ρομπότ –στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας, πάντα, και σε ερευνητικό ακόμα επίπεδο- ένας από τους βασικούς επιστήμονες πισω από αυτές τις δράσεις, μου είχε πει κάτι που μου έμεινε: τα ρομπότ είναι ανεκτίμητα, γιατί μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως τον άνθρωπο στα τρία “d”! Ορίστε; (χαμόγελο εκ μέρους του για τη δική μου απορία) «Τα τρία “d” είναι εργασίες οι οποίες είναι dull, dirty and dangerous – βαρετές, βρώμικες και επικίνδυνες». Και είχε δίκιο, βέβαια, όπως αποδεικνύεται καθημερινά από την πορεία του κλάδου της ρομποτικής, ο οποίος θεωρείται από τους πιο “hot” σήμερα, με οριζόντια επίδραση σε πλήθος άλλους τομείς.      

Τα ρομπότ δεν είναι πια οι ογκώδεις μηχανές του παρελθόντος, που άλλαξαν τον τρόπο μαζικής παραγωγής προϊόντων (όχι πως αυτές μας τελείωσαν, βέβαια, το αντίθετο...) Η πρόοδος της ιδιαίτερης τεχνολογίας τους, όπως και εκείνης των υπολογιστών, έχει μειώσει δραστικά τις διαστάσεις τους κι έχει αυξήσει με γεωμετρική πρόοδο τις δυνατότητές τους, επιτρέποντάς τους να περνούν με σχετική ευκολία από τη μια εργασία στην άλλη, με τις κατάλληλες προσαρμογές. Αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία με όσα ξέρουμε από τους υπολογιστές, τώρα είμαστε σε μια φάση ανάλογη της μετάβασης από τα «μονολιθικά» mainframes στους πιο «προσωπικούς» υπολογιστές – δεν φτάσαμε ακόμα στην εποχή των PC, αλλά μάλλον κατά εκεί οδεύουμε...

Γιατί, τι άλλο θα υποθέτατε εσείς, αν διαβάζατε πως ρομπότ και άνθρωποι έχουν αρχίσει πλέον να συν-εργάζονται μεταξύ τους, συμπληρώνοντας όπου χρειάζεται και ανάλογα με τα «ταλέντα» τους, ο ένας το άλλο; Πάνε οι εποχές που ρομπότ και άνθρωποι μπορούσαν να συμβιώσουν μονάχα «μακριά και αγαπημένοι», συχνά με προστατευτικά πλέγματα ανάμεσά τους - τώρα, τα πρώτα είναι πλέον επαρκώς ασφαλή, χάρη σε κατάλληλους αισθητήρες και λογισμικό, και το interface τους είναι πολύ πιο φιλικό προς τον χρήστη, διευκολύνοντας (με κλασικό παράδειγμα τον Baxter, το “friendly robot”  των μόλις 22.000 $ από τη Rethink Robotics της Βοστώνης) τον προγραμματισμό και την εκπαίδευσή τους, ανά περίπτωση και ανά εργασία.

Όλο και περισσότερες εταιρίες που κατασκευάζουν τέτοια ρομπότ κάνουν την εμφάνισή τους στην αγορά, καθώς το «κενό» είναι σημαντικό (και προσοδοφόρο, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) και το πιο χαρακτηριστικό μοντέλο που δείχνει να επικρατεί είναι αυτό της ανάθεσης στο ρομπότ της «βαρετής» δουλειάς (τα τρία “d”, που λέγαμε), με τον άνθρωπο (το έτερο ήμισυ του συνεργατικού ντουέτου) να ελέγχει την πορεία και την ποιότητα του αποτελέσματος.

Πάντως, η ψυχολογική κυρίως αποδοχή των ρομπότ μάλλον έχει αρχίσει (στις ΗΠΑ, βέβαια, αλλά καλομελέτα κι έρχεται κι εδώ...) από το σπίτι μας, με προϊόντα όπως οι ρομποτικές σκούπες! Πρωτοπόρος στο είδος η Roomba της αμερικανικής iRobots, με περισσότερα από 10 εκατ. πωλήσεις σ’ όλο τον κόσμο, αλλά και πολλά σχέδια για το μέλλον, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο διευθυντής Τεχνολογίας τη εταιρίας, Πάολο Πιριανιάν, αποκαλύπτοντας ότι το τμήμα Ερευνών της εταιρίας προσπαθεί να εξελίξει ρομπότ τα οποία θα αντιλαμβάνονται και θα αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον – όπως κάνει ως ένα βαθμό, άλλωστε, και η Roomba. Ο χειρισμός και η πλοήγηση των συσκευών είναι οι λέξεις- κλειδιά, με πλαστικά μέρη και κάμερες αντίστοιχα σαν λύσεις για τη μείωση του κόστους, αλλά και χρήση σχετικά νέων τεχνολογιών όπως οι 3D-αισθητήρες, για τη χαρτογράφηση συγκεκριμένων χώρων, όπως και η σύνδεση στο cloud, για πρόσθετη μνήμη και γνώση, φυσικά.

Την ίδια ώρα, άλλοι ερευνητές προσπαθούν να μάθουν μικροσκοπικά ρομπότ να συνεργάζονται μεταξύ τους, όπως θα έκαναν τα μέλη μιας αποικίας μυρμηγκιών, για να «κτίσουν» με μέταλλο και γυαλί πολύπλοκες δομές, αλλά και σύνθετα ηλεκτρονικά κυκλώματα, τοποθετώντας πάνω τους εξαρτήματα τα οποία είναι (από πλευράς διαστάσεων) ανάλογου μεγέθους με εκείνα. Μάλιστα, οι επιστήμονες ονειρεύονται ακόμα και στρατιές ολόκληρες από τέτοια μικρο-ρομπότ, τα οποία θα μπορεί μελλοντικά να αγοράσει κανείς «από το ράφι» και να τους αναθέσει να φέρουν σε πέρας μια συγκεκριμένη εργασία...

Τέλος, μια ιαπωνική ερευνητική ομάδα προχωράει σε ακόμα περισσότερο καινοτόμα μονοπάτια, ψάχνοντας τρόπους να αξιοποιήσει συγκεκριμένους τύπους ρομπότ ως μοντέλα για την προσομοίωση της εξέλιξης κάποιων ειδών. Κάνουν σεξ τα ρομπότ; θα αναρωτηθείτε και με το δίκιο σας!  Όχι ακριβώς, με την έννοια που το αντιλαμβανόμαστε εμείς, ως άνθρωποι, αλλά με τον δικό τους τρόπο –αυτόν, δηλαδή, που τους επέβαλαν οι ερευνητές, με στόχο να καταγράψουν τα αποτελέσματα που θα δώσει εξελικτικά αυτή η μοντελοποίηση. Καλύτερο, μεταξύ μας, από το να χρησιμοποιούσαν ανθρώπους για αυτά τα πειράματα.... Μπρρρρρ!

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
Περί αξιολογήσεων
Από georgek@digerati.gr Τετάρτη 23/04/2014
Blog index digi1

Εχουν περάσει αρκετοί μήνες απο τη στιγμή της πρώτης συνάντησης συντακτών του Digi1.gr η οποία σχετίζονταν με το τρόπο που θα βαθμολογούμε τα προϊόντα της αγοράς. Στόχος του Digi1.gr είναι να δώσει μια ολοκληρωμένη πληροφόρηση στον αναγνώστη για τα χαρακτηριστικά, την τιμή και την αξία κάθε προϊόντος τεχνολογίας.

Αντί ο αναγνώστης να περιπλανιέται απο μαγαζί σε μαγαζί ή να σερφάρει ακατάπαυστα μπορεί μέσα απο τα εύχρηστα εργαλεία του Digi1.gr να μάθει τα τεχνικά χαρακτηριστικά, να πραγματοποιήσει συγκρίσεις, να δει τις γνώμες άλλων αναγνωστών, των ειδικών του χώρου αλλά και τη δική μας τελική γνώμη - βαθμολογία για όλα τα ψηφιακά προϊόντα της αγοράς και να προβεί στην αγορά του αφού πρώτα ενημερωθεί για τις τιμές τους σε πραγματικό χρόνο. Προσφέρουμε με αυτό το τρόπο μια ολοκληρωμένη εμπειρία στον αναγνώστη - επισκέπτη. 

Στόχος μας είναι να ξεπεράσουμε τις 600 αξιολογήσεις μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού. Πρόκειται για ενα εξωπραγματικό νούμερο για ενα "παραδοσιακό" μέσο ειδικής ενημέρωσης, έντυπο ή ηλεκτρονικό, με τόσο μικρό χρόνο ζωής. Για να το καταφέρουμε αυτό αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του Μετα-κριτικού. Οι αξιολογήσεις μας βασίζονται κατά ενα μεγάλο ποσοστό σε reviews τρίτων έγκυρων ειδικών του online χώρου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Στην εξίσωση φυσικά μπαίνει η μεγάλη εμπειρία και η κρίση της συντακτικής ομάδας του Digi1.gr, ατομικά, αλλά και του συμβουλίου των συντακτών πριν τον καθορισμό της τελικής βαθμολογίας και του κειμένου του συμπεράσματος. 

Η βαθμολογία Digi1 περιλαμβάνει και το δείκτη αποδοσης / τιμή ή την αξία (value) του κάθε προϊόντος, μια και δεν ειναι λειτουργικό να υπάρχουν δυο ξεχωριστοί δείκτες ειδικά με δεδομένο τις τεράστιες διακυμάνσεις στις τιμές των προϊόντων στην ελληνική αγορά, ενώ στα κείμενά μας έχουμε σχεδόν πάντα μια συγκριτική αναφορά στον ανταγωνισμό. 

Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν reviews τρίτων ειδικών ή στις σπάνιες περιπτώσεις που έχουμε αμφιβολίες για την τελική αξία του προϊόντος που αξιολογούμε προχωράμε σε μια άμεση επαφή με το προϊόν πραγματοποιόντας τη λεγόμενη παρουσίαση hands on. 

Όπως είναι φυσικό οι αξιολογήσεις μας έχουν υψηλό βαθμό αξιοπιστίας και τεκμηρίωσης μια και ειναι ολοκλήρωση των αξιολογήσεων απο τους καλύτερους ειδικούς του χώρου αλλά και της δικής μας γνώμης, της δικής σας γνώμης, ενώ υπάρχουν παραπομπές στα reviews των τρίτων κριτικών έτσι ώστε τα πάντα να είναι διάφανα και διασταυρωμένα. 

 

Γιώργος Κουρκουτάς

Αρχισυντάκτης Digi1.gr

georgek@digerati.gr

 

   

 

 

Κάτω από: Blog
Με αφορμή τους «προσωπικούς βοηθούς», που αυξάνουν και πληθαίνουν
Από antony@digerati.gr Σάββατο 19/04/2014
Blog index pda digi1

Πριν από κάμποσα χρόνια –θα ‘ταν εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’90- και αρκετά προτού τα κινητά τηλέφωνα γίνουν αυτό που είναι σήμερα (δηλαδή, ολοκληρωμένοι υπολογιστές τσέπης), οι «επαΐοντες» περί τα τεχνολογικά ξεχώριζαν από τους «άλλους» γιατί χρησιμοποιούσαν σε ρόλο ηλεκτρονικού σημειωματάριου κάποιες συσκευές σαν το Palm Pilot, οι οποίες τους εξασφάλιζαν ψηφιακή μεν, πρωτόλεια δε αποτύπωση των επαφών, των εργασιών και του ημερολογίου τους. Όλες αυτές οι συσκευές αποτελούσαν την κατηγορία των PDAs (Personal Digital Assistants) και λίγα χρόνια αργότερα εξαφανίστηκαν από την «πιάτσα», καθώς τα κινητά τηλέφωνα, που συνέχισαν να αναπτύσσονται και να προσθέτουν νέες δυνατότητες πέρα από τη βασική, της φωνητικής κλήσης, τις υποκατέστησαν...

Πού πήγα και θυμήθηκα όλες αυτές τις αρχαιολογίες, ίσως αναρωτηθείτε – και δικαίως! Τις θυμήθηκα με αφορμή τους σύγχρονους Personal Assistants (που είναι, βέβαια, και Digital –αυτό εννοείται, αφού ο analog κόσμος διαρκώς συρρικνώνεται!), έστω κι αν ο ρόλος τους είναι διαφορετικός από εκείνον των παλιών συνονόματών τους: οι σημερινοί βοηθοί είναι η σύγχρονη και σαφώς πιο εξελιγμένη μορφή του «Φωτεινού Παντογνώστη», του παιχνιδιού γνώσεων που με μάγευε όταν ήμουν παιδί. Μόνο που, ενώ εκείνο είχε συγκεκριμένο σετ ερωτήσεων και απαντήσεων, τους σημερινούς βοηθούς –που κατοικοεδρεύουν σε κάποια εξελιγμένα κινητά τηλέφωνα- μπορείς να τους ρωτήσεις (καθώς περιλαμβάνουν τεχνολογία αναγνώρισης φωνής) επί παντός του επιστητού: από το τι καιρό κάνει σήμερα στη Λάρισα ή στο Βανκούβερ (σχετικά απλό) μέχρι το τι ώρα πρέπει να ξεκινήσεις για να προλάβεις την πτήση σου (πολύ πιο σύνθετο, αφού ο βοηθός πρέπει να υπολογίσει πολλούς παράγοντες: από το μεταφορικό μέσο που θα χρησιμοποιήσεις και την κίνηση στους δρόμους ως την καθυστέρηση που ενδεχομένως έχει η πτήση σου...) Μπορείς, επίσης, να τους υπαγορεύσεις ένα κείμενο ή να τους ζητήσεις να σου θυμίσουν –όπως θα έκανε μια καλή γραμματέας- κάποιες εργασίες πχ. να πληρώσεις έναν λογαριασμό που λήγει, να τηλεφωνήσεις σε κάποιον που γιορτάζει όταν φτάσεις στο σπίτι σου ή να κλείσεις τραπέζι σε ένα εστιατόριο.

Πώς τα κάνει όλα αυτά; Το Cortana, για παράδειγμα, που είναι ο Προσωπικός Βοηθός τον οποίο προτείνει η Microsoft για τα αναμενόμενα Windows Phone 8.1, συνεργάζεται στενά με το Bing, τη δική της μηχανή αναζήτησης, για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα κάθε φορά στοιχεία. Έχει, επίσης, ενσωματωμένη ικανή ευφυΐα για να χειριστεί κάθε αίτημα, ενώ απευθύνει εξ αρχής και κάποια ερωτήματα στον κάτοχο της συσκευής σχετικά με τα γενικά ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις του, ώστε να τον γνωρίσει και να τον εξυπηρετήσει καλύτερα. Κι αν το Cortana είναι ο νεότερος στην παρέα των Προσωπικών Βοηθών (παρουσιάστηκε στις 2 Απριλίου και τυπικά είναι ακόμα σε beta), οι παλαιότεροι –το Siri για το λειτουργικό της Apple και το Google Now για το Android- έχουν ήδη αποδείξει τις δυνατότητές τους. Μάλιστα, Cortana και Siri θαρρείς πως έχουν δική τους προσωπικότητα, όπως φαίνεται από τις έξυπνες απαντήσεις που συχνά-πυκνά δίνουν στον κάτοχό τους... (δείτε εδώ μια σύγκριση των τριών)

Αν και ο χώρος των Προσωπικών Βοηθών βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακό στάδιο (το Siri πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από μόλις δυο χρόνια, ως νέα δυνατότητα στο iPhone 4S), οι προοπτικές του είναι κάτι παραπάνω από σημαντικές, καθώς μελλοντικά μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αλληλοεπιδρούμε με το κινητό μας. Αυτές οι προοπτικές, άλλωστε, είναι και ο λόγος που έκαναν την Apple να εξαγοράσει πρόσφατα την αγγλική εταιρία αναγνώρισης φωνής Novauris, με στόχο τη βελτίωση του Siri και, ενδεχομένως, τη λειτουργία του προσωπικού βοηθού ακόμα κι όταν δεν υπάρχει σύνδεση του κινητού με το Διαδίκτυο.

Πάντως, για να ξαναγυρίσουμε σ’ αυτό που λέγαμε στην αρχή – ότι τα σημερινά κινητά τηλέφωνα είναι ουσιαστικά, ολοκληρωμένοι υπολογιστές τσέπης- αρκεί να συγκρίνουμε τις προδιαγραφές του πρώτου γενικής χρήσης mainframe της ΙΒΜ (που  γιόρτασε στις 7 Απριλίου τα 50 χρόνια του και έφερε πραγματική επανάσταση στην επεξεργασία στοιχείων από οργανισμούς, φορείς και επιχειρήσεις, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε) με αυτά ενός σύγχρονου smartphone: σύμφωνα με το σχετικό λήμμα στη Wikipedia, η κύρια μνήμη του έφτανε τα 8 ΜΒ στην καλύτερη των περιπτώσεων – να μη μιλήσουμε για το main storage, που τις περισσότερες φορές ήταν 1024 ΚΒ, σαν σημερινό USB και μάλιστα με ανάξια λόγου (όταν τα 4, τα 8 και τα 16 GB είναι πλέον κοινοτυπία) χωρητικότητα. Αυτό το mainframe γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία στις διάφορες εκδόσεις του, η παραγωγή του διήρκεσε από το 1965 ως το 1978 και, βέβαια, απαιτούσε μια ολόκληρη αίθουσα με τις αναγκαίες υποδομές για την εγκατάστασή του... Θυμηθείτε το αυτό, την επόμενη φορά που θα γλιστρήσετε το υπέρκομψο λεπτό κινητό σας (με τα 16 GB μνήμης και τις πάμπολλες δυνατότητες), στην τσέπη ή την τσάντα σας...

Γιάννης Ριζόπουλος

ΥΓ. Καλή Ανάσταση, φίλτατοι!

Κάτω από: Blog
Μπορώ να οδηγώ και να σκέφτομαι, χωρίς να τρακάρω;
Από antony@digerati.gr Παρασκευή 11/04/2014
Blog index cartech

Ε, αυτό πια κι αν είναι «κισμέτ», που λένε και οι γείτονες... Να θες να γράψεις για τα αυτοκίνητα που «πηγαίνουν» μόνα τους (σας το έταξα από την προηγούμενη εβδομάδα, όπως θα θυμούνται οι τακτικοί φίλοι της στήλης), να κλωθογυρίζεις το θέμα στο μυαλό σου (να γράψω γι’ αυτό – να αφήσω εκείνο – όμως, σίγουρα πρέπει να αναφέρω το άλλο), να μην προσέχεις πώς οδηγείς και να καταλήγεις να δοκιμάσεις (σήμερα, μόλις πριν από λίγες ώρες συνέβη αυτό!) την αντοχή του προφυλακτήρα σου σ’ εκείνον του μπροστινού αυτοκινήτου (άντεξαν και οι δυο, με ελαφρές αμυχές, μόνον...) Κάτι που, προφανώς, δεν θα συνέβαινε αν αντί να οδηγώ εγώ το αυτοκίνητο, οδηγούσε εκείνο εμένα όπου του είχα πει ότι θέλω να πάω...

Γιατί –όλα κι όλα- αυτό το παραδέχονται όλοι όσοι ασχολούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τα «έξυπνα» αυτοκίνητα (δεν τα λέω smart για να μην παρεξηγηθώ): όταν με το καλό βγουν στους δρόμους τα κανονικά και όχι σε beta ή alpha, όπως τώρα, τα περισσότερα προβλήματα (που αρκετές φορές κοστίζουν ζωές) τα οποία αποδίδουμε σήμερα στον «ανθρώπινο παράγοντα», θα μειωθούν αισθητά αν δεν εκλείψουν τελείως.

Ερευνητικά ινστιτούτα, πανεπιστήμια, αλλά και τμήματα ερευνών μεγάλων επιχειρήσεων (όχι αναγκαστικά αυτοκινητοβιομηχανιών, όπως αποδεικνύει η από χρόνια εμπλοκή της Google σ’αυτόν τον χώρο) έχουν ήδη παρουσιάσει οχήματα τα οποία μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια και αξιοπιστία, χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη, καθώς είναι εξοπλισμένα με συστήματα και αισθητήρες οι οποίοι αντιλαμβάνονται τον περιβάλλοντα χώρο και μπορούν να πλοηγηθούν μέσα σ’ αυτόν, να αλλάξουν λωρίδες, ακόμα και να παρκάρουν συνήθως καλύτερα από τον άνθρωπο. Eπικουρούνται από υπολογιστικά συστήματα με εξελιγμένους αλγορίθμους, που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν όλα τα δεδομένα και να ελέγξουν την κίνηση του οχήματος, ενώ δεν λείπει και η δυνατότητα ασύρματης δικτύωσης κάποιων αυτόνομων οχημάτων με τα άλλα, που θα κυκλοφορούν δίπλα τους, αλλά και τις υποδομές των ίδιων των δρόμων, από τις οποίες λαμβάνουν συνεχώς πληροφορίες.

 Όλα αυτά ακούγονται εντυπωσιακά, βεβαίως, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα πάντα είναι ανθηρά... Κατ’ αρχάς, έχουμε τη φιλοσοφική διάσταση του θέματος: για ποιό λόγο χρειαζόμαστε αυτόνομα οχήματα; έχουμε ερευνήσει επαρκώς τις δραστικές μεταβολές που κάτι τέτοιο θα φέρει στις μετακινήσεις μας; Ο Εμίλιο Φρατσόλι γράφει στο Technology Review πως ο μεγαλύτερος θετικός αντίκτυπος θα είναι η αυξημένη ασφάλεια που -πέρα από τον ανεκτίμητο ανθρώπινο πόνο- θα μας εξοικονομήσει και κάποιες εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια από το κόστος των δυστυχημάτων που δεν θα γίνουν. 

Έπειτα, ο συντονισμός και η συνέργεια μεταξύ «μηχανών» σίγουρα είναι ευκολότερη υπόθεση από εκείνη μεταξύ ανθρώπων, άρα θα μειωθούν τα μποτιλιαρίσματα, οι εκνευρισμοί, οι σπατάλες καυσίμων, οι χαμένες ώρες στο δρόμο εις βάρος της παραγωγικότητας, αλλά και οι κίνδυνοι στην υγεία μας από το καθημερινό «πάρτι των καυσαερίων»... Έστω και οι λίγες ώρες, όμως, που αναγκαστικά περνάει κάποιος μέσα στο αυτοκίνητο (το οποίο γίνεται ευκολότερο πλέον να το μοιραστεί με τους γείτονες ή τους φίλους του) πηγαίνοντας στον προορισμό του, θα είναι στο μέλλον πιο δημιουργικές, αν ο «οδηγός» κάνει κάτι άλλο, πιο χρήσιμο γι’ αυτόν, αντί να οδηγεί... Τα νούμερα που δίνουν οι κοινωνιολόγοι μονάχα γι’ αυτόν τον «κερδισμένο» χρόνο, είναι εντυπωσιακά –δείτε τα!

Από την άλλη πλευρά, τα αυτόνομα οχήματα πιο πολύ θα βασίζουν τη λειτουργία τους σε δεδομένα, παρά σε καύσιμα... Η εποχή των big data δεν αφήνει ανεπηρέαστα τα «έξυπνα» αυτοκίνητα ίσως, επειδή σ’ αυτά ακριβώς τα δεδομένα και την επεξεργασία τους στηρίζεται η «ευφυΐα» και η βέλτιστη διαχείριση των συστημάτων τους. Τα ηλεκτρονικά και οι αυτοματισμοί έχουν ξεπεράσει από χρόνια τα μηχανικά μέρη στα οχήματα και μάλλον δεν τα έχουμε δει όλα, ακόμα, καθώς κάθε αυτοκίνητο θα είναι σε λίγα χρόνια μια τεράστια «απόχη» δεδομένων, τα οποία θα επεξεργάζεται και –κάποια- θα τα ανταλλάσει με άλλα οχήματα... Είναι, όμως, έτοιμος ο μέσος οδηγός να παραδώσει «τα κλειδιά» και μαζί τους τον έλεγχο του αυτοκινήτου του στις «μηχανές», έστω και με αντάλλαγμα την ασφάλειά του; Μάλλον όχι, πιστεύουν οι κοινωνιολόγοι – άντε, το πολύ να το αποδεχτεί σ’ ό,τι αφορά στην κίνηση στους αυτοκινητοδρόμους.

Για μια στιγμή, όμως... Εδώ μιλάμε πλέον για δεδομένα, άρα για εν δυνάμει κινδύνους σε θέματα ασφάλειας (προσοχή – άλλο το safety, για το οποίο μιλούσαμε προηγουμένως- κι άλλο το security, με την έννοια που το συναντάμε στους υπολογιστές!), αλλά και διασφάλισης του προσωπικού απορρήτου. Το θέμα, όσο κι αν φαίνεται πρόωρο, είναι υπαρκτό και ήδη απασχολεί τον εξειδικευμένο Τύπο, ιδιαίτερα μετά τη μαζική εισβολή των «αυτοκινητάδων» στο φετινό Mobile World Congress της Βαρκελώνης, με τα δεκάδες connected cars τους! Τα Internet-ready (μέσω 4G, φυσικά) vehicles τα είδαμε και τα θαυμάσαμε – τα ίδια, αλλά όχι και τα προβλήματά τους, τα οποία είναι βέβαιο ότι θα αρχίσουν σύντομα να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, μόλις αρχίσουν να χρησιμοποιούνται οι επί τούτου σχεδιασμένες εφαρμογές και να πηγαινοέρχονται τα πακέτα δεδομένων.

Εκεί θα δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος, γιατί η ασφάλεια δεδομένων ως τώρα ήταν υποτυπώδης στο χώρο του αυτοκινήτου. Κι αν στο κινητό ή στο tablet μας μια μικρή επέμβαση με την άκρη ενός συνδετήρα αρκεί για να κάνουμε reset και να ξαναβρούμε την εργοστασιακή ηρεμία μας, στα connected cars θα χρησιμοποιούμε άραγε, κατσαβίδι ή σφυρί;

Γιάννης Ριζόπουλος

ΥΓ. Καλό και ανέφελο Πάσχα – προσοχή με τα unconnected cars!

Κάτω από: Blog
Ψάχνοντας την «ουρανοκατέβατη» πρόσβαση...
Από antony@digerati.gr Παρασκευή 04/04/2014
Blog index o3b network satellite fleet image

Αυτό, πάλι, με την τεχνολογία, πού το πας; Από δω το έφερε, από εκεί το έφερε, προς τις ανθρωπιστικές επιστήμες αρχίζει να κλίνει πλέον (με την έννοια του «κλίνατε επ’ αριστερά» – ή δεξιά, ότι προτιμάτε)... Ναι, ναι, μην ξαφνιάζεστε! Γιατί, για αναλογιστείτε... τι σημαίνει άνθρωπος; Ετυμολογικά, είναι αυτός που άνω θωρεί – κοιτάζει προς τα επάνω, δηλαδή! Και η τεχνολογία πού κολλάει με τον ανθρωπισμό, θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας... Πέρα από τις κάμποσες σχετικές εφαρμογές, που όντως υπηρετούν πολλούς και διάφορους ανθρωπιστικούς σκοπούς, κολλάει στο ότι -σε λίγα χρόνια- το Internet, ένα από τα πολύτιμα αγαθά της εποχής μας, που η ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτό προβλέπεται και στο ελληνικό Σύνταγμα, ακριβώς από τον ουρανό θα μας έρθει, αν γίνουν πράξη οι εξαγγελίες δυο κολοσσών του χώρου της υψηλής τεχνολογίας!

Το Facebook και η Google ανακοίνωσαν η κάθε μια εταιρία για λογαριασμό της (και, ουσιαστικά, προκειμένου να προωθήσει τα δικά της εμπορικά συμφέροντα, σε βάθος χρόνου –ας μην το ξεχνάμε) μεγαλεπήβολα σχέδια που, όταν με το καλό υλοποιηθούν, θα προσφέρουν οικονομικά προσιτή πρόσβαση στο Διαδίκτυο σε πολλαπλάσιους χρήστες απ’ όσους παροικούν σήμερα σ’ αυτό. Όπως περιέγραφε πρόσφατο δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του BBC, το φιλόδοξο σχέδιο του Facebook προβλέπει την παροχή πρόσβασης στο Internet στα 2/3 του πλανήτη που σήμερα δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, με τη βοήθεια ενός πολύπλοκου συστήματος από μη-επανδρωμένες πτητικές μηχανές (για drones μιλάμε, αλλά πολύ μεγαλύτερα από αυτά που χρησιμοποιούνται σήμερα, κυρίως για πολεμικούς σκοπούς), δορυφόρους και ακτίνες laser...

Η ανακοίνωση του μεγαλεπήβολου σχεδίου, που έγινε με post του ίδιου του Μάρκ Ζούκερμπεργκ στο Facebook (πού αλλού;) ακολουθεί με χρονική υστέρηση κάποων μηνών την αντίστοιχη της Google, που για τον ίδιο σκοπό επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα πολυπληθή σχηματισμό αεροστάτων, τα οποία θα αναλάβουν να βάλουν το Διαδίκτυο στην καθημερινότητα κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου, όπου οι υποδομές είναι είδος εν ανεπαρκεία και η δικτύωση δεν είναι –εκ των πραγμάτων- καθόλου εύκολη υπόθεση!

Πώς θα τα καταφέρουν; Το Facebook επιστρατεύει κυρίως την αεροπορία: τα σχέδιά του βασίζονται στη χρησιμοποίηση ενός σμήνους από drones, τα οποία θα πετάνε στα 20 χλμ από τη Γη και θα αξιοποιούν την ηλιακή ενέργεια που θα συγκεντρώνουν οι τεράστιες επιφάνειες των  φτερών τους, για να καλυφθούν οι ανάγκες κίνησης και σύνδεσης. Λειτουργικά, το σμήνος θα συνδυάζεται με μια σειρά από δορυφόρους χαμηλής και γεωστατικής τροχιάς αλλά και με δέσμες laser, που θα αξιοποιηθούν για την ενίσχυση της ταχύτητας των συνδέσεων.. Τις σχετικές έρευνες διαξάγει το Connectivity Lab του Facebook, στο οποίο ήδη εργάζονται ειδικοί σε θέματα αεροδιαστημικής και επικοινωνιών επιστήμονες, «δανεικοί» από τη NASA, αλλά και μια ομάδα από τη βρετανική εταιρία Ascenta, που κομίζει την εμπειρία της από το Zephyr, την πιο επιτυχημένη μέχρι στιγμής μη-επανδρωμένη πτητική μηχανή, που αξιοποιεί την ηλιακή ενέργεια για την πτήση της.

΄Οσον αφορά στα σχέδια της Google, η κάτοχος της δημοφιλέστερης μηχανής αναζήτησης στον κόσμο και όχι μόνον, έχει ήδη σηκώσει από το περασμένο καλοκαίρι 30 αερόστατα στην περιοχή της Νέας Ζηλανδίας και συνεχίζει τις δοκιμές  σε ύψη από 18 ως 27 χλμ. – όμως, το μεγαλύτερο εμπόδιο ίσως αποδειχτεί όχι το τεχνικό, αλλά το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, με προβλήματα τα οποία έχουν να κάνουν με τον εναέριο χώρο των χωρών πάνω από τις οποίες θα πετάνε όλα αυτά – τουλάχιστον όσα πετάνε «χαμηλότερα»...    

Την ίδια άποψη, για τις αιτίες των μελλοντικών προβλημάτων, μοιράζεται κι ο Tom Simonite του έγκυρου Technology Review, ο οποίος υποστηρίζει πως οι λόγοι που δεν έχει δικτυωθεί ακόμα ο Τρίτος Κόσμος, σχετίζονται περισσότερο με τοπικά πολιτικά και οικονομικά ζητήματα σε κάθε χώρα και λιγότερο με την ίδια την τεχνολογία. Μ’ άλλα λόγια, λύσεις υπάρχουν! Μόνο που είναι μπλοκαρισμένες από κάποιες εγγενείς αδυναμίες των συγκεκριμένων χωρών, οι οποίες δεν έχουν ακόμα ξεπεραστεί...

Όσο για το περιεχόμενο... Το μοναστήρι να είναι καλά κι από data άλλο τίποτα! Μάλιστα, δεν είναι καθόλου τυχαία η ανακοίνωση εκ μέρους της Cisco, πριν από λιγες ημέρες, σύμφωνα με την οποία η εταιρία θα διαθέσει ένα ολόκληρο δις δολάρια τα δυο επόμενα χρόνια, προκειμένου να προωθήσει την ανάπτυξη του δικού της Internet των Αντικειμένων (Internet των Πάντων, όπως το αποκαλεί), με τη δημιουργία ενός δικτύου συνεργαζόμενων και αλληλοσυμπληρούμενων νεφών (λέγε με cloud). To Intercloud της Cisco θα είναι ένα κατανεμημένο δίκτυο, «με μοναδική ασφάλεια, δυνατότητα ανάλυσης στοιχείων σε πραγματικό χρόνο, σχεδόν άπειρη προοπτική αναβάθμισης και πλήρη συμμόρφωση με τους κατά τόπους νόμους οι οποίοι διέπουν τη διακίνηση δεδομένων»... Και, βέβαια, η εταιρία όχι μόνο θα το διατηρήσει ανοικτό και ελεύθερο στους πάντες και ιδιαίτερα στους developers, αλλά θα προσφέρει κι ένα ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο cloud IT services, το οποίο θα απευθύνεται στις επιχειρήσεις, τους παρόχους υπηρεσιών και τους μεταπωλητές, ενώ ειδική πρόβλεψη υπάρχει και για το χώρο της αυτοκίνησης, που θεωρείται το νέο, λαμπρό πεδίο δόξης στο κεφάλαιο του Internet των Αντικειμένων.

Μάλλον την επόμενη Παρασκευή λέω να πάμε «αυτοκινητάδα», αν δεν μας τα χαλάσει και μας πάει αλλού η  επικαιρότητα...

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog

Κατηγορίες

Εγγραφή στο Newsletter

Βρείτε μας

Περισσότερα