Πίσω στο DIGI1.gr
Αφέντης ή υπηρέτης μας το κινητό;
Από Antoninos Κυριακή 01/02/2015
Blog index smartphone1

To κινητό (προσέξτε, δεν λέω τηλέφωνο, αφού είναι μεν και τέτοιο, όμως είναι τόσα άλλα επίσης), είτε το θέλουμε είτε όχι, έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας, στη δουλειά και στο σπίτι, στη διασκέδαση και την ενημέρωση... Μ’ αυτό ξυπνάμε (πόσοι και πόσοι δεν το χρησιμοποιούν ως ξυπνητήρι), μ’ αυτό δίπλα μας κοιμόμαστε (μήπως χτυπήσει, πού ξέρεις...), μ’ αυτό τραβάμε φωτογραφίες και βίντεο, μ’ αυτό ακούμε τις μουσικές που μας αρέσουν, μ’ αυτό επικοινωνούμε με συγγενείς και φιλους, αυτό είναι ο σύντροφός μας και το μέσο της απαραίτητης -ιδιαίτερα για τους νέους- κοινωνικής δικτύωσης, μ’ αυτό αγοράζουμε... μ’ αυτό... μ’ αυτό. Για να μη μακρηγορούμε, έχει γίνει πιά απαραίτητο! Κι ας μην περάσανε παρά μονάχα εικοσιδύο-εικοσιτρία χρόνια από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ο «παλιός» πάλευε να χωρέσει στα λίγα και συγκεκριμένα διαθέσιμα «νταμάκια» που μας έδινε ο κατασκευαστής, ελληνικά γράμματα και λέξεις, στην πρώτη προσπάθεια μετάφρασης του μενού ενός κινητού της Panasonic (ίσως του πρώτου που χωρούσε εύκολα στην τσέπη του χρήστη, στην μετά-τα-«τούβλα» εποχή)...

Προφανώς, από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, η φορητότητα μπήκε σαν σίφουνας στη ζωή μας, την κυρίευσε κι όλα δείχνουν πως θα συνεχίσει να το κάνει για πολύ καιρό ακόμα, καθότι... επανάσταση επικρατούσα, δημιουργεί δίκαιο! Κι αν αμφιβάλλετε, ιδού τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας, σχετικά με το πόσο πολύ έχουν μπει στη ζωή μας και συνεχίζουν να μπαίνουν οι κάθε λογής κινητές εφαρμογές, με πρώτες και κύριες όσες έχουν να κάνουν με αγορές, παραγωγικότητα και ανταλλαγή μηνυμάτων...

Η Flurry Analytics μας λέει, λοιπόν, πως στη διάρκεια του χρόνου που πέρασε, η χρήση εφαρμογών αυξήθηκε κατά 76%, με κύριο χαρακτηριστικό τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος των χρηστών από τα παιχνίδια και τη διασκέδαση, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια, στις αγορές (το mobile commerce θριαμβεύει), τη δουλειά (λέγε με productivity apps) και την επικοινωνία (κυρίως messaging), μια εξέλιξη που για την εταιρία ερευνών (και τον «παλιό», που προσυπογράφει) σημαίνει ότι τα πράγματα σοβαρεύουν και ωριμάζουν... Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής του τοπίου, η κίνηση της Microsoft να προχωρήσει πρόσφατα στη διάθεση του Office στους χρήστες κινητών συσκευών - κι όχι μόνο στις συσκευές με το «δικό» της λειτουργικό σύστημα, αλλά επίσης σ’ εκείνες με iOS και Android!

Οι νέες προτιμήσεις από πλευράς χρηστών, όμως, πρέπει να απαντηθούν με αντίστοιχες πρωτοβουλίες και κινήσεις από την πλευρά των εταιριών, που πολλές από αυτές μάλλον διστάζουν να εγκαταλείψουν την πεπατημένη και να μπουν σε «αχαρτογράφητα νερά»... Τουλάχιστον αυτό αφήνει να εννοηθεί μια προσεκτική ανάγνωση πρόσφατης έρευνας σχετικά με τις τάσεις που διαμορφώνονται στο περιβάλλον των πολλών οθονών, οι οποίες μας περιβάλλουν. Οι συντάκτες της έρευνας επιμένουν ότι, για την πλειοψηφία των καταναλωτών, το κινητό δεν είναι «μια ακόμα οθόνη», αλλά η πρώτη και καλύτερη! Γι’ αυτό και προτείνουν στις επιχειρήσεις που θέλουν να πουλήσουν προϊόντα ή υπηρεσίες, να αναθεωρήσουν την ψηφιακή στρατηγική τους (αν έχουν ήδη υιοθετήσει μία...) ρίχνοντας ανάλογο βάρος και στο χώρο του mobile. Οι ερευνητές παραδέχονται πως, σ’ ό,τι αφορά στην εμπειρία του χρήστη, βιώνουμε μια διελκυνστίδα: από τη μια πλευρά, η digital προσέγγιση, από την άλλη, η mobile, με πρόσθετη δυσκολία το χρόνο, ο οποίος τελειώνει με γοργό ρυθμό για τις επιχειρήσεις που δεν έχουν προχωρήσει ακόμα στον ψηφιακό μετασχηματισμό τους... Υπολογίζουν δε, ότι εννιά στους δέκα χρήστες αλλάζουν τη μια οθόνη μετά την άλλη, στη διάρκεια της ίδιας ημέρας (για σκεφτείτε από το desktop στο laptop, το tablet, το smartphone, αλλά και τη smart TV πλέον...) επομένως μια επιχείρηση πρέπει να δίνει «τροφή» σε καθένα από αυτά τα κανάλια, αν θέλει να παραμείνει ανταγωνιστική.

Και, μέσα σ’ όλα, έχεις κι εκείνους που επιμένουν πως τα smartphones μας κάνουν χαζούς – όπως κι άλλους που αντιδρούν σ’ αυτή την άποψη. Σε πρόσφατο σχόλιό του, στους New York Times, για παράδειγμα, ο καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, Ντάνιελ Γουίλινγκχαμ, αρνείται ότι οι πολλές συσκευές και οθόνες που μας περιβάλλουν μειώνουν τη δυνατότητά μας να συγκεντρωθούμε σε κάτι – η διάσπαση της προσοχής, ειδικά των νέων, είναι η πρώτη και πιο εύκολη κατηγορία που απευθύνουν οι πολέμιοι της «τόσο-μεγάλης-δόσης-τεχνολογίας», που καταναλώνουμε καθημερινά κι ίσως –ως ένα βαθμό- να μην έχουν πολύ άδικο, καθώς σ’ αυτόν τον τομέα έχουμε ξεπεράσει προ πολλού το «παν μέτρον άριστον» των προγόνων μας... Περνάμε από τη μια οθόνη στην άλλη κι από τη μια εφαρμογή στην επόμενη σε χρόνο dt!

Όμως, οι έρευνες δείχνουν ότι τελικά μπορούμε να συγκεντρωθούμε και να συγκρατήσουμε κάτι που ακούμε ή διαβάζουμε, όπως κάναμε και πριν από κάμποσες δεκαετίες... Από την άλλη, η αίσθηση ότι δεν τα καταφέρνουμε υπάρχει και, κατά βάθος, κρύβει μια μικρή αλήθεια, γιατί η συγκέντρωση της προσοχής μας δεν εξαρτάται μόνο από το αν μπορούμε, αλλά κι από το αν το θέλουμε – ίσως εκεί, λοιπόν, να βρίσκεται το πρόβλημα: η τεχνολογία, με τα τόσα (πληροφορίες, βίντεο, ειδήσεις, παιχνίδια, εντυπωσιακές εφαρμογές και ιστοσελίδες) που προσφέρει σ’ έναν νέο εδώ και τώρα, σχεδόν ταυτόχρονα, ίσως μειώνει αυτόν τον παράγοντα, καθώς θέλει να τα προλάβει όλα, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει στην πράξη – το μυαλό, όμως, προσπαθεί να προσαρμοστεί σ’ αυτές τις γρήγορες εναλλαγές, με όποια αρνητική συνέπεια μπορεί να έχει κάτι τέτοιο στο ίδιο το άτομο και τον περίγυρό του!

Ο καλός καθηγητής παραδέχεται πως στο πλαίσιο της έρευνας Pew στα αμερικανικά σχολεία, πριν από δυο χρόνια, το 90% των δασκάλων δήλωσαν πως οι μαθητές τους δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο μάθημα όπως παλιότερα. Υποστηρίζει, όμως πως οι ψηφιακές συσκευές δεν επιδρούν στις ικανότητες των νέων, αλλά στη θέλησή τους να το κάνουν! Ο ψηφιακός κόσμος, μέσα στον οποίο γεννήθηκαν αυτά τα παιδιά (σε αντίθεση μ’ εμάς, που τον γνωρίσαμε ενήλικες κι έχουμε άλλα μέτρα σύγκρισης), υπόσχεται διαρκή, άμεση και απεριόριστη διασκέδαση. Κι αν κάτι δεν σου αρέσει, σίγουρα υπάρχει κάτι άλλο μόλις ένα «κλικ» μακριά. Εύλογα, λοιπόν, τα παιδιά δεν θέλουν να προσέξουν κάτι που είναι βαρετό – και ξέρουμε δα, πώς γίνεται η παράδοση του μαθήματος τις περισσότερες φορές, στα σχολεία...

Αφέντης ή υπηρέτης μας, λοιπόν, το κινητό; Ο «παλιός» και η επιστήμη σηκώνουν τα χέρια ψηλά! Ή, μ’ άλλα λόγια (μεγάλε, Πιραντέλο!)... έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε!

Γιάννης Ριζόπουλος

Κάτω από: Blog
comments powered by Disqus

Κατηγορίες

Εγγραφή στο Newsletter

Βρείτε μας

Περισσότερα